22 جولای 2020

تاریخچه عدسی و فریم عینک آن داستان طولانی دارد که تحول بزرگی در زندگی بشر ایجاد کرده است.
عدسی ها ابزاری برای بهبود بینایی هستند و با تجویز پزشک خریداری می‌شوند.
علاوه بر این عینک ، امروزه به یکی از ابزار زیبایی در دنیای مد و فشن بدل شده است.
متخصصان بسیاری نیز هم در حوزه‌ی پزشکی و بینایی، هم در حوزه‌ی زیبایی‌شناسی وجود دارند.
این متخصصان به افراد کمک می‌کنند که از هر نظر بهترین انتخاب چه در عدسی و چه در عینک را داشته باشند.
تاریخچه عینک ، داستان شروع و توسعه‌ی این اختراع مهم بشر را به ما نشان خواهد داد.

قبل از سال ۱۲۰۰ میلادی

مردم عهد باستان، بینایی را به عنوان”شگفت انگیزترین حواس پنج گانه” تعریف می‎کردند.
آنها مطالعات خود را به چشم و بینایی اختصاص می‌دادند.
آنها یافتند که  با استفاده از یک کرهء شیشه ای پر آب اشیاء را بزرگ و قابل دیدن کنند.
رومیان باستان ، با مکانیسم‌های بزرگنمایی آشنا بودند و می توانستند شیشه تولید کنند.
اما نمی دانستند که چگونه لنزهایی برای بهبود بینایی تولید کنند.
پلینی، باستان شناس معروف میگوید: نِروس ( امپراطور روم) برای تماشای سیرک از یک زمرد که شبیه لنزهای دو طرف مقعر بود، استفاده میکرد.
محققان اکثرا در تکذیب این واقیت که زمرد نروس عملکرد تصحیح بصری نداشت، توافق دارند.
به احتمال زیاد فقط به عنوان یک فیلتر سبز عمل میکرد و ممکن است از آن برای استراحت دادن چشمان خود در مقابل بازتاب نور استفاده می‌کرده است.

بوجود آمدن عدسی
تاریخچه

سال ۱۲۰۰ میلادی

مورخان معتقدند که اختراع عینک در حدود سال ۱۲۸۶ رخ داده است.
Giordano da Rivalto در ۲۳ فوریه ۱۳۰۶ در کلیسای سانتا ماریا نولا در فلورانس در صحبت‌های خود به این موضوع اشاره کرد:
بیست سال نمیگذرد که هنر ساخت عینک‌ هایی برای بهتر دیدن را پیدا کرده‌ایم و یکی از بهترین و ضروری ترین هنرها در جهان است.
علیرغم این، مدارکی موجود است که اثبات میکند، ونیز از هنر پردازش و ساخت کریستال و شیشه به عنوان یک راز محافظت و نگهداری می‌کرد.
می‌توان فرض کرد که  Giordano اولین عینک را در ونیز دیده بود، جایی که  دومینیکن صومعه داشت.
فری الساندرو اسپینا، با اطلاعاتی که در دست داشت توانست نحوه تولید عینک را بیاموزد.
ونیزی‌ها یافتند که، سنگ کریستالی اگر که به فرم بسیار محدب شکل بگیرد، به بهبود بینایی در هنگام خواندن ،کمک می‌کند.
در نتیجه “سنگهایی برای خواندن” نام گذاری شد.
این سنگ‌ها به عنوان  ذره بین استفاده می‌شدند و به سادگی روی خود شئ قرار می‌گرفتند.
صنعتگران دیسک های بلوری ساخته اند که  Roidi da boticelis  یا توپ‌های شیشه‌ای نام داشت.
این توپ‌ها برای بستن کوزه‌های حاوی پمادهای گرانبها استفاده می‌شدند. 
لوئیجی زچین استنباط کرد که، با قرار دادن یکی از این دیسک‌ها در نزدیکی چشم، همه اشیاء به وضوح قابل رویت می‌شوند.
در سال ۱۲۸۴، شیشه گرد برای چشم، در لیست کالاهای تولیدی روزانه قرار گرفت.
درست در ونیز، وقتی لنزها به درستی در جلوی چشم قرار گرفته‌اند: میتوان گفت اختراع عینک رخ داده است.
در کشوری که صنعت کریستال حاکم بود، قوانین سختگیرانه اجازه نمی‌داد صنعتگران شیشه‌ای ونیز را ترک کنند.
همچنین در سال ۱۲۸۵ صادرات مواد اولیه و دانش فنی نیز ممنوع بود.
در سال ۱۲۹۵ کارگاههای شیشه ونیزی برای کنترل بهتر و کاهش خطر آتش سوزی به مورانو منتقل شدند.

 
پلینی، باستان شناس معروف به ما میگوید که: نِروس ( امپراطور روم) برای تماشای سیرک از یک زمرد که شبیه لنزهای دو طرف مقعر بود، استفاده میکرد. محققان اکثرا در تکذیب این واقیت که زمرد نروس عملکرد تصحیح بصری نداشت، توافق دارند، بنابراین، به احتمال زیاد فقط به عنوان یک فیلتر سبز عمل میکرد و امپراطورممکن است از آن برای استراحت دادن چشمان خود در مقابل بازتاب نور استفاده می کرده است.
ونیزی

سال ۱۳۰۰ میلادی

اولین و مشهورترین شواهد تصویری مربوط به عینک به سال ۱۳۵۲ برمیگردد و می توان در صومعه قبلی کلیسای سن نیکولی در Treviso مشاهده کرد.
این اثر توسط Tommaso da Modena نقاشی شده است و کاردینال هیو را نشان می‌دهد از روئین نیز در حال خواندن و همچنین استفاده ازکه یک جفت عدسی که به هم متصل شده  را پوشیده است.

Tommaso da Modena

آثار اولیه هنری، به ما نشان میدهد که عینک از دو ذره بین تشکیل شده که به وسیله یک پل روی بینی قرار میگیرد.
سال ۱۳۰۱، Giustizieri Vecchi، سرپرست هنرهای ونیزی، به همه صنعتگران اجازه ساخت “عدسی شیشه ای برای خواندن” را داد.
با این کار توانست از کلاهبرداری و فروش شیشه به عنوان کریستال جلوگیری کند. 
وقتی شیشه شفاف و بی رنگ کشف شد، لنزها مقرون به صرفه شدند در نتیجه تجارت عینک  برای اولین بار از مرزهای ونیز انجام شد.
طبق این اسناد ضبط شده، می توان تصور كرد كه در سال ۱۳۰۰ هنر ساخت عینك روشی عادی بود.
در ادامه برای بهبود دوربینی، اولین عینک گرد دو طرف محدب ساخته شد.
آنها از دو لنز تشکیل شده ، که هر یک با یک لبه فلزی یا چرم شکل گرفته، احاطه شده اند، که در انتهای هر دسته به هم متصل می‌شوند.
این عینک‌ها را برای خواندن با دست در جلوی چشم نگه می‌داشتند، و هنوز راهی برای استفاده ثابت و مطمئن آن وجود نداشت.

عینک بدون دسته

سال ۱۴۰۰ میلادی

 با اختراع دستگاه چاپ و به محض اینکه كتابها در دسترس همگان قرار گرفتند، تقاضا و به دنبال آن محبوبیت عینك افزایش یافت.
تحقیقات برای پیدا کردن راهی برای ثابت نگه داشتن بهتر شیشه‌ها بر روی بینی، برای انجام فعالیت‌هایی که نیاز به هر دو دست بود، مانند:
 حکاکی، طلافروشی و غیره… ادامه داشت. در اواسط قرن پانزدهم، عینک مخصوص نزدیک بینی با شیشه‌های مقعر تولید شد.
وینسنت ایلاردی ، مورخ رنسانس ایتالیا ، نامه ای به تاریخ بیست و یکم اکتبر سال ۱۴۶۲ پیدا کرد.
این نامه توسط دوک میلان Francesco Sforza امضا شد و خطاب به سفیر خود در فلورانس نیکودموس تانکردینی از پونترمولی بود.
 یک درخواست برای سه جفت دوازده تایی  عینک بود.
یک جین برای دید دور، یکی دیگر برای دید معمولی و دیگری برای دید نزدیک .
این امر وجود ۴۰۰ مورد از ظرفیت تولید ناخواسته لنزها و عینک ها را (برای دید نزدیک و دور) در فلورانس اثبات می‌کند.
پس از مرگ Francesco Sforza ، پسرش Galeazzo Maria جانشین او شد.
Galeazzo Maria درخواست تولید عینک برای همه سنین را داد.
این موضوع ثابت کرد یک دانش عمومی در رابطه با کاهش وضوح بینایی با افزایش سن، بوجود داشته است.

عینک بی دسته
لنزهای شیشه ای برای خواندن

سال ۱۵۰۰ میلادی

 مواد مورد استفاده در ساخت فریم‌ها از جنس استخوان نهنگ، شاخ، لاک پشت، و چرم بود.
ساختار فریم قوسی بوده و از یک پل فنری گیره مانند روی بینی ساخته شده بود.
آنها همچنین یک پل فلزی فنری پیچشی را مورد آزمایش قرار دادند که لبه های لنز در دو طرف بینی محکم میشد.
با این حال، آزاردهنده و ناپایدار بود، این تلاش منجر به ساخت pince-nez (عینک پنسی) در اواخر قرن نوزدهم شد.
در قرن شانزدهم ، تجارت عینک در سراسر اروپا گسترش یافت، تا جایی که نیاز به مقررات صنفی داشت.
در ۱۵۵۷ ، حکمی در نورنبرگ صادر شد که براساس آن ، مغازه ها فقط می توانند عینک  ساخته شده ” در محل” را بفروشند.
در حالی که کالاهای وارداتی ونیزی فقط می توانند در خیابان ها فروخته شوند.

عینک مسی
pince-nez

سال ۱۶۰۰ میلادی

 به دنبال تحولات مربوط به طراحی فریم، فریم‌های فلزی، به ویژه مسی مورد توجه قرار گرفتند.
مس دلیل شکل مناسب پل عینک، به راحتی روی بینی قرار میگرفتند.
فرایند تولید فریم‌های فلزی بسیار ساده و قیمت آنها بسیار پایین بود.
در نتیجه شرایط برای تولید انبوه و توزیع بیشتر در بازار فراهم شد.
جست و جو برای ثابت نگه داشتن عینک روی بینی، ادامه داشت، و راهکارهایی مورد استفاده قرار میگرفت.
از جمله: استفاده از نواری که دو طرف عینک را در پشت سر، گوش یا زیر کلاه گیس به هم متصل میکند.
محققان چشم پزشکی قرن هفدهم، به طور مداوم نیاز به استفاده ازعینک را مورد بررسی قرار میدادند.
اولین محققی که عدسی‌ها را بر اساس توان اصلاحی آنها تقسیم بندی کرد، Deça de Valdes بود.
وی در سال ۱۶۲۳  یک جدول علمی از عدسی ها ارائه داد، در اکنون با واحد دیوپتر مورد استفاده قرار میگیرد.
 کار او، ساخت و تجویز عدسی‌ها برای تمام مشکلات بینایی، در زمان خودش بود.
تقریباً سه قرن بعد توسط استادان بزرگ چشم پزشکی تأیید شد.

Deça de Valdes
فریم مسی

سال ۱۷۰۰ میلادی

عینک‌ساز بریتانیایی، ادوارد اسکارلت، بین سال‌های ۱۷۲۷ تا ۱۷۳۰، اولین کسی بود که “عینک دسته‌دار” را ساخت.
این عینک‌ها دارای دسته‌های سفت و سخت که به شقیقه‌ها فشار می‌آورد، بود و  در انتها حلقه های بزرگ داشت.
یکی دیگر از نوآوری‌های مهم قرن هجدهم اختراع عدسی‌های دو کانونه توسط بنجامین فرانکلین بود.
عدسی‌های دو کانونه، عدسی‌هایی با دو توان نوری هستند.
در واقع هر عدسی به دو بخش تقسیم می‌شود: قسمت فوقانی برای اصلاح نزدیک بینی و بخش پایینی برای پیر چشمی.
قرن هجدهم نیز عصر عینک بود، و جواهرات گرانبها از جمله: طلا، نقره و سنگ های قیمتی برای تزیین مورد استفاده قرار می‌گرفت.
این عینک‌ها در سبک‌های مختلفی ساخته می‌شدند و به عنوان سمبل تمایز اجتماعی، ارزش بسیاری پیدا کردند.
عینک به عنوان یک لوازم جانبی مهم در پوشش جوامع بشری تبدیل شد.

عینک کلاسک
عینک حلقه‌یی

سال ۱۸۰۰ میلادی

توسعه فناوری شیشه، پیشرفت چشمگیری در لنزعینک ایجاد کرده بود.
تا آن زمان شیشه برای لنزها به عنوان محصول جانبی از تولید سایر بخشهای صنعت شیشه در نظر گرفته می‌شد.
لنزها معمولاً ناقص بودند و برای پنهان کردن ناخالصی ها رنگ آمیزی می شدند.
در دو دهه اخیر قرن هجدهم ، پیر لوئیز گینارد نوآوری همزن شیشه مذاب را برای بهبود همگن سازی، معرفی کرد.
وی به بایرن نقل مکان کرد و از سال ۱۸۰۵ از نزدیک با دانشمند جوان آلمانی ژوزف فرنهاوفر همکاری کرد.
آزمایشات روی لنزهای تماسی از اواسط قرن توسعه یافته است.
در طول قرن نوزدهم، مشهورترین عینک، عینک‌های پنسی بود.
در دهه ۱۸۳۰ فریم‌های بصورت بیضی شکل و بدون دسته ساخته می‌شدند.
ثبات این نوع فریم بر روی بینی به پل فنری آن بستگی داشت.
در همین دوره فریم‌ها باریک‌تر و دسته‌های فلزی نازکتر شدند که در پشت گوش پیچیده می‌شدند.
این فریم‌ها “فیلی” نام گذاری شده‌اند که از نظر وزنی بسیار سبک بودند.
عینک‌های مخصوص آستیگمات نیز در این دوره برای اولین بار ساخته شدند.
در سال ۱۸۷۳ جان وسلی هیات، سلولوئید را کشف کرد.
چند سال بعد اسپنسر از آن برای ساخت فریم های عینک استفاده کرد.
سلولز، باکلیت و گالاکتیت جایگزین مواد سنتی شدند.
در اوایل قرن بیستم تولید عینک با استفاده از این مواد، به سرعت افزایش یافت.
در این دوره تولیدکنندگان توانایی تولید فریم‌های عینک با اشکال مختلف را داشتند.

فریم‌ها فیلی
فریم‌های بیضی

سال ۱۹۰۰ میلادی

در اوایل قرن ۱۹۰۰ پیشرفت و تولید عینک به اوج خود رسید.
عینک نه تنها برای بینایی، بلکه به ابزاری مفید برای محافظت از چشم تبدیل شد.
با گذشت سالها و انتشار تصاویر از افراد مشهور، عینک باعث تاثیر بسزایی روی چهره شد.
با تحول سیستم حمل و نقل، صادرات این محصول رشد چشمگیری در سراسر جهان شده است.
در پایان این قرن، عینک به عنوان بیان سبک شخصیت هر فرد در نظر گرفته می‌شد.
با شروع سال ۱۹۱۰ ، آغاز تولید صنعتی فریم‌های سلولزی شروع شد.
بزرگ‌ترین مشکل این ماده جدید بسیار قابل اشتعال بود.
به همین دلیل بسیاری از کارخانه‌هایی که از آن استفاده می‌کردند در اثر آتش سوزی آسیب دیده‌اند.
قرن بیستم را می‌توان قرن رواج “عینک‌های آفتابی” نیز نامید.
عینک‌ آفتابی برای اولین بار در چین و در قرن دوازدهم، برای محافظت در برابر نور خورشید، ابداع شده بود.
همچنین از این عینک‌ها در دادگاه‌ها نیز استفاده می‌شد تا کسی حالت آن‌ها را به هنگام حرف زدن متوجه نشود.

شرکت اشنباخ اپتیک Eschenbach Optik در سال ۱۹۱۳ در نورنبرگ آلمان تأسیس شد.

عینک افتابی
عینک های متنوع
برچسب ها :
اشتراک گذاری :
از ساعت 13 تا 15 مشاوره تخصصی توسط کارشناسان
تـــماس بـــا آیبـــک 021-43380