مورخان معتقدند که اختراع عینک در حدود سال 1286 رخ داده است.
Giordano da Rivalto در 23 فوریه 1306 در کلیسای سانتا ماریا نولا در فلورانس در صحبت‌های خود به این موضوع اشاره کرد:
بیست سال نمیگذرد که هنر ساخت عینک‌ هایی برای بهتر دیدن را پیدا کرده‌ایم و یکی از بهترین و ضروری ترین هنرها در جهان است.
علیرغم این، مدارکی موجود است که اثبات میکند، ونیز از هنر پردازش و ساخت کریستال و شیشه به عنوان یک راز محافظت و نگهداری می‌کرد.
می‌توان فرض کرد که  Giordano اولین عینک را در ونیز دیده بود، جایی که  دومینیکن صومعه داشت.
فری الساندرو اسپینا، با اطلاعاتی که در دست داشت توانست نحوه تولید عینک را بیاموزد.
ونیزی‌ها یافتند که، سنگ کریستالی اگر که به فرم بسیار محدب شکل بگیرد، به بهبود بینایی در هنگام خواندن ،کمک می‌کند.
در نتیجه “سنگهایی برای خواندن” نام گذاری شد.
این سنگ‌ها به عنوان  ذره بین استفاده می‌شدند و به سادگی روی خود شئ قرار می‌گرفتند.
صنعتگران دیسک های بلوری ساخته اند که  Roidi da boticelis  یا توپ‌های شیشه‌ای نام داشت.
این توپ‌ها برای بستن کوزه‌های حاوی پمادهای گرانبها استفاده می‌شدند. 
لوئیجی زچین استنباط کرد که، با قرار دادن یکی از این دیسک‌ها در نزدیکی چشم، همه اشیاء به وضوح قابل رویت می‌شوند.
در سال 1284، شیشه گرد برای چشم، در لیست کالاهای تولیدی روزانه قرار گرفت.
درست در ونیز، وقتی لنزها به درستی در جلوی چشم قرار گرفته‌اند: میتوان گفت اختراع عینک رخ داده است.
در کشوری که صنعت کریستال حاکم بود، قوانین سختگیرانه اجازه نمی‌داد صنعتگران شیشه‌ای ونیز را ترک کنند.
همچنین در سال 1285 صادرات مواد اولیه و دانش فنی نیز ممنوع بود.
در سال 1295 کارگاههای شیشه ونیزی برای کنترل بهتر و کاهش خطر آتش سوزی به مورانو منتقل شدند.